Ποιοι είμαστε

Η Χαρίκλεια Δελλοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και μετά την αποφοίτησή της εισήχθη στο δικαστικό σώμα, από το οποίο αποχώρησε με τον βαθμό του εφέτη το 2010. Το 2015 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Τμήμα Νεότερης Ιστορίας της Ελλάδας του ΕΚΠΑ. Το ερευνητικό της ενδιαφέρον εστιάζεται στις δίκες των δοσιλόγων που διεξήχθησαν στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση της χώρας από τις δυνάμεις κατοχής, τη νομοθεσία που τις διείπε και τον τρόπο εφαρμογής της από τα δικαστήρια. Εκπονεί διδακτορική διατριβή με θέμα «Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και Έλληνες Εβραίοι. Ο διωγμός των Εβραίων στην Κατοχή και η μεταπολεμική εποχή στα δικαστικά αρχεία» στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η έρευνά της επικεντρώνεται πλέον στα πολυποίκιλα θέματα που αντιμετώπισε η εβραϊκή κοινότητα στη διάρκεια της Κατοχής και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (προσπάθεια διάσωσης, εκβιασμός και κατάδοση από συνεργάτες του εχθρού και, μετά την απελευθέρωση, επιδίωξη της ποινικής τιμωρίας, αφαίρεση και ανάκτηση περιουσιών) όπως αυτά ανιχνεύονται μέσα από δικαστικά αρχεία.

Η Άννα Μαρία Δρουμπούκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στις Μουσειακές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι διδάκτορας Νεότερης Ιστορίας στο ίδιο πανεπιστήμιο (2014). Έχει εργαστεί ως επισκέπτρια ερευνήτρια στο Ινστιτούτο για τη Μελέτη της Εβραϊκής Ιστορίας και Κουλτούρας Simon Dubnow της Λειψίας (2009). Έχει δημοσιεύσει κείμενα σε ελληνικά και διεθνή έντυπα και συλλογικούς τόμους πάνω στην ιστορία και τα μνημεία της Σοά, τη διαχείριση της μνήμης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και τις χρήσεις και καταχρήσεις του Ολοκαυτώματος στον δημόσιο λόγο. Έχει συνεπιμεληθεί τον συλλογικό τόμο Η μακρά σκιά της δεκαετίας του ’40. Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος- τόμος αφιερωμένος στον Χάγκεν Φλάισερ (με τους Κατερίνα Γαρδίκα, Βαγγέλη Καραμανωλάκη και Κώστα Ράπτη, εκδ. Αλεξάνδρεια) και από κοινού με τον Ιάσονα Χανδρινό το βιβλίο Η Θεσσαλονίκη στη γερμανική κατοχή (εκδ. Ποταμός, 2014). Είναι μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις για τους Εβραίους της Ελλάδας («Κλοπή και αποκατάσταση: οι γερμανικές αποζημιώσεις για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων»). Το βιβλίο της Μνημεία της Λήθης. Ίχνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, που αποτελεί επεξεργασμένη μορφή της διδακτορικής της διατριβής, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2014 (εκδ. Πόλις). Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη μνήμη της δεκαετίας του ’40, το Ολοκαύτωμα, τις μνημονικές σπουδές και την πολιτισμική ιστορία. Αρθρογραφεί τακτικά στο The Books’ Journal (μέλος επιστημονικής επιτροπής) και στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Ο Φίλιππος Κάραμποτ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Είναι Ερευνητικός Εταίρος του King’s College London, όπου δίδαξε νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία από το 1990 έως το 2011. Τα τελευταία χρόνια, οι δημοσιεύσεις του επικεντρώνονται σε πτυχές της ιστορίας από τα κάτω και στην ιστορία μειονοτικών ομάδων στην ελληνική επικράτεια. ‘Οσον αφορά τον ελληνικό εβραϊσμό, τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζουν στην εβραϊκή παρουσία στην Αθήνα, από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τη δεκαετία του 1960, στις πτυχές της «δύσκολης επιστροφής» στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, στην εξέταση του αντισημιτισμού στον ελλαδικό χώρο ως διαχρονικού φαινομένου, καθώς και στον δημόσιο λόγο των Ελλήνων Εβραίων.

Ο Κωστής Κορνέτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1975. Σπούδασε ιστορία και πολιτικές επιστήμες στο Μόναχο, το Λονδίνο, και τη Φλωρεντία. Δίδαξε για οχτώ χρόνια στο τμήμα ιστορίας του Πανεπιστημίου Brown και στο Κέντρο Ευρωπαϊκών και Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Από το 2015 εργάζεται ως ερευνητής στα πλαίσια του ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος UC3M-CONEX Marie Curie στο Πανεπιστήμιο Carlos III της Μαδρίτης. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Ιστορείν και της ομάδας έρευνας της αισθητηριακής ιστορίας SonorCities. Έχει συνεπιμεληθεί τους τόμους Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα στο μεταίχμιο δύο αιώνων (με τους Μάνο Αυγερίδη, Έφη Γαζή, εκδ. Θεμέλιο, 2015) και Gender and Consumption in Southern Europe since the “Long 1960s” (με τους Ειρήνη Κοτσοβίλη και Νίκο Παπαδογιάννη, Bloomsburry, 2016). Το βιβλίο του Children of the Dictatorship. Student Resistance, Cultural Politics and the “Long 1960s” in Greece (Berghahn 2013, ελλ. εκδ. Πόλις, 2015) τιμήθηκε με το βραβείο “Edmund Keeley”. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζουν στην προφορική ιστορία και μνήμη, στα κοινωνικά κινήματα και αυταρχικά καθεστώτα, στις δημοκρατικές μεταβάσεις, στη σχέση ιστορίας και κινηματογράφου και στην αισθητηριακή ιστορία και υλικότητα.

Η Ελένη Μπεζέ γεννήθηκε στο Μονπελλιέ το 1974. Σπούδασε στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα (DEA) Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Université Paris I – Panthéon-Sorbonne) και στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει εργαστεί στην ιδιωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ως επιμελήτρια εκδόσεων. Από το 2011 συμμετέχει σε εκπαιδευτικές δράσεις του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος, ενώ τo 2016 εργάστηκε στον ίδιο φορέα ως υπεύθυνη για τον εμπλουτισμό και την ψηφιοποίηση του Αρχείου Προφορικών Μαρτυριών επιζώντων της Shoah, καθώς και ως υπεύθυνη για επιμορφωτικά σεμινάρια που απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς. Εκπονεί διδακτορική διατριβή με θέμα «Εβραίοι της Ελλάδας μετά τη Shoah. Ζητήματα μνήμης και ταυτότητας» στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και είναι υπότροφος του Fondation pour la Mémoire de la Shoah. Στη διατριβή της, που επικεντρώνεται στην περίοδο 1945-1955, διερευνά ποικίλες εκφάνσεις της μεταπολεμικής εβραϊκής ταυτότητας μέσα από τα αρχεία και τον δημόσιο λόγο τριών κοινοτήτων της χώρας (Θεσσαλονίκης, Αθήνας και Ιωαννίνων), καθώς και μέσα από ατομικές διαδρομές μελών των εν λόγω κοινοτήτων.

Η Aλεξάνδρα Πατρικίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Είναι διδάκτορας Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου (2012), όπου και πραγματοποιεί μεταδιδακτορική έρευνα με αντικείμενο τον αντισημιτικό λόγο στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1940 στο Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας. Μέσα από τη μελέτη του κατοχικού και μετακατοχικού τύπου αναδεικνύονται ποικίλες πτυχές έκδηλου και υπόρρητου αντισημιτισμού. Έχει δημοσιεύσει εργασίες πάνω στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τον δημοτικισμό και τη δεκαετία του 1940.

Ο Ιάσονας Χανδρινός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία. Η διπλωματική του εργασία με τίτλο «Το τιμωρό χέρι του λαού. Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942- 1944» εκδόθηκε το 2012 από τις εκδόσεις Θεμέλιο και βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Βασιλικής και Όλγας Σταυροπούλου. Τον Σεπτέμβριο του 2015 υποστήριξε με επιτυχία τη διδακτορική του διατριβή του στο ίδιο τμήμα, με θέμα μια συγκριτική μελέτη της εμπειρίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής στις πόλεις της Ευρώπης («Πόλεις σε Πόλεμο 1939-1945. Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα στη ναζιστική κατοχή») και επιβλέποντα καθηγητή τον Χάγκεν Φλάισερ. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους και έχει συνεπιμεληθεί τους τόμους: Η εποχή των ρήξεων. Η ελληνική κοινωνία στη δεκαετία του 1940 (εκδ. Αλεξάνδρεια, 2013) με τους Πολυμέρη Βόγλη, Φλώρα Τσίλαγα και Μενέλαο Χαραλαμπίδη, και Η Θεσσαλονίκη κατά τη γερμανική κατοχή (εκδ. Ποταμός, 2014) με την Άννα Μαρία Δρουμπούκη. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην περίοδο της Κατοχής, την Αντίσταση, το Ολοκαύτωμα, τις μνημονικές σπουδές και την προφορική ιστορία. Συνεργάζεται με το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος από το 2007 ως επιστημονικός συνεργάτης και υπεύθυνος του Αρχείου Προφορικών Μαρτυριών, έχοντας διεξαγάγει περισσότερες από 40 συνεντεύξεις με επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Αυτό το διάστημα εκπονεί μεταδιδακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Freiburg, με θέμα τους Έλληνες ομήρους στα στρατόπεδα.